subota , decembar 7 2019
Početna / Vijesti / Društvo / Vjera nije razlog za potiranje korijena

Vjera nije razlog za potiranje korijena

U Deklaraciji „Svi Srbi jedan narod“, koju potpisuju akademici Srpske razvojne akademije mr Salih Selimović i dr Dobrosav Nikodinović, objevljene 23. marta ove godine, pozivaju sve vjerske, etničke i asimilovane Srbe konvertite da prihvate istorijsku činjenicu da su njihovi preci bili Srbi i da su potomci tih srpskih konvertita po biološkoj i duhovnoj prirodi srpskoga porekla, jer ni srpski preci konvertiti, ni njihovi potomci, ne snose nikakvu istorijsku krivicu zbog vjerskog, nacionalnog i asimilacionog konvertitstva.

-Srpske podele i viševekovni međusobni sukobi pravoslavnih Srba sa islamiziranim, katoliciziranim Srbima i Srbima Arnautašima, u okolnostima poremećenog mira, doveli su do velikih ljudskih žrtava, ekonomske štete, seoba i novih deoba srpskoga naroda svih konfesija, zaustavili kulturni, duhovni  i svaki drugi civilizacijski razvoj srpskoga naroda. Konvertiti Srbi redovno su podržavali i sarađivali sa okupatorima Srbije, a u mirnodopskim uslovima separatističkim aktivnostima podrivaju ustavni poredak i ruše integritet Srbije, navodi se u Deklaraciji

Uviđajući ponavljanje tih istorijskih destruktivnih pojava Srpska razvojna akademija iz Beograda je odlučila da animira savjest građana da jedinstvenom akcijom zaustave takva dešavanja, isprave štetu istorije nanijetu srpskom narodu  i da Srbe konvertite svih konfesija i ideologija pozovu na jedinstvo srpskoga naroda kako bi se, navode u Deklaraciji, svesrdno pomoglo da se ovaj viševjekovni problem konvertitstva srpskoga naroda valjano, humano i harmonično odvija i završi .

– Versko i ideološko opredeljenje je promenljiva kategorija činjenica, stvar slobodnog izbora svakog Srbina konvertita koji mogu slobodno da biraju svoje versko i ideološko opredeljenje. Pozivamo sve crkve, verske zajednice i države čiji su građani srpski konvertiti, da im dozvole slobodan izbor verske, nacionalne i ideološke opredeljenosti prema njihovoj slobodnoj volji i intimnom osećanju, navode u Deklaraciji.

Srbi su jedan od najstarijih evropskih naroda, naseljavali najveći dio centralnog i zapadnog djela Hema ili Balkanskog poluostrva, navode u Deklaraciji, objašnjavajući da su se u rimskim izvorima nazivali zajedničkim slovenskim imenom Venedi, Veneti, Vendi, te da brojni strani i domaći autori smatraju da su Iliri sinonim za Srbe. Prema vizantijskim izvorima u  srednjem vijeku poznate srpske zemlje su Raška, Duklja ili Zeta, Travunija, Bosna (u kojima su postojale brojne župe, udeone kneževine i banovine)., Zahumlje, Paganija, Usora, Soli. U 9. vijeku  postoji srpska država Raška kojom vlada knez Vlastimir, a nastavljaju njegovi naslednici Vlastimirovići. U 11. vijeku postoji i druga srpska država Duklja kojom je vladala dinastija Vojislavljevića, a knez Mihailo Vojislavljević je krunisan i za kralja Duklje (Zete) 1077. godine u čijem sastavu su tada bile i  Travunija i Zahumlje, kao i veliki delovi Bosne. U drugoj polovini 12. veka Raška se ponovo uzdiže pod dinastijom Nemanjića i stiče nezavisnost od Vizantije. Veliki župan Stefan Nemanjić je krunisan za kralja 1217.godine. Pravoslavnu arhiepiskopiju, crkvenu samostalnost je  srpska država stekla 1219. godine, a patrijaršiju 1346.godine za vreme cara Dušana. Srbija, kao nezavisna država, postojala je do 1459.godine kada su je osvojili Turci Osmanlije. Bosna se takođe razvila u nezavisnu državu u borbama između Ugarske i Vizantije i koja je postojala od kraja 12. pa do turskog osvajanja 1463. godine. Bosnom je vladala dinastija Kotromanića koja je bila u bliskim rodbinskim vezama sa Nemanjićima. Po toj vezi je i krunisan za kralja Bosne i Srbije Tvrtko I 1377.godine. Prema tome, Srbi su u srednjem veku imali svoje nezavisne države koje su stvorili u borbi za slobodu i opstanak između Vizantije i Ugarske i povremeno na nekim djelovima teritorije i Venecije i Bugarske. Turci Osmanlije su tokom 15. i u prvoj polovini 16. veka zavladali svim srpskim zemljama u kojima će biti viševekovni okupacioni gospodari. U tom dugom periodu robovanja među Srbima je pod raznim okolnostima došlo  do procesa islamizacije.

-Oni koji su se islamizirali nastojali su da se identifikuju sa tada moćnim osvajačem koji je i doneo islam u srpske zemlje. Poseban vid nasilne islamizacije i otimanja srpske muške dece je bio kroz danak u krvi (devširma). I sami Turci su  podržavali takvu političku identifikaciju. Međutim, ipak se to turciziranje nije desilo, jer je ogroman broj tih konvertita znao svoje poreklo i očuvao svoj maternji srpski jezik, ćirilično pismo i mnoge preislamske srpske narodne tradicije. Na prostoru Dalmacije, Dubrovnika, Boke Kotorske i Vojne Krajine osim Srba pravoslavaca živeo je i veliki broj Srba katolika. Bez obzira na sve pokušaje katoličke crkve da pravoslavce unijati i katolicizira uz veliku podršku Austrougarske, tadašnjeg okupatora tih srpskih zemalja, ipak se najveći broj  održao u pravoslavlju. Od početka 20. veka hrvatski nacionalni romantizam i katolička crkva su raznim pritiscima nastojali da Srbe katolike kroatiziraju i tako denacionizuju znatan broj Srba sa parolom da katolici moraju biti Hrvati. Austrougarska je beskrupuloznom propagandom i raznim drugim sredstvima uporno radila na odvajanju Srba muslimana iz srpskog nacionalnog korpusa  proglašavajući ih Bošnjacima, a Srbe katolike Hrvatima. Bilo je otpora tom procesu denacionacije kod velikog broja Srba katolika i Srba muslimana što su neprijatelji srpskog naroda uporno suzbijali, ali ni srpska politička i kulturna elita nije se dovoljno zalagala da odlučnije podrži takav otpor, navodi se u Deklaraciji objašnjavajući da je za vreme Kraljevine Jugoslavije pokušano jedinstvo sa integralnim jugoslovenstvom što je razbijalo jedinstvo srpskog naroda. U Deklaraciji navode da je «za vrijeme fašističke okupacije 1941-1945.godine vođen bratoubilački rat, a na prostoru fašističke ustaške Nezavisne države Hrvatske izvršen je genocid nad srpskim narodom a slično se događalo i na Kosovu i Metohiji“.

– Po završetku Drugog svetskog rata komunistički režim je nastavio sa razaranjem srpskog naroda  gušenjem verskog identiteta i stvaranjem novih nacija. Tako su od Srba nastali Crnogorci, Muslimani i Makedonci. Muslimani su 1993. godine ponovo preimenovani u Bošnjake. Mnogi muslimani Bošnjaci i sada praznuju srpske pravoslavne praznike, govore srpskim jezikom iako ga nazivaju bosanski i  nisu zaboravili ćirilično pismo. Posle krvavog raspada SFGRJ nastala je i brojna srpska dijaspora, ali oni koji su rođeni u inostranstvu već u trećoj generaciji su denacionizovani i tako izgubljeni iz srpske populacije, navode u Deklaraciji ističući da je posle krvavog raspada SFGRJ nastala brojna srpska dijaspora, te da rođeni u inostranstvu denacionizovani već u trećoj generaciji i izgubljeni iz srpske populacije.

About Pljevaljske Novine

Pogledajte i

biblioteka u domu kulture

Gradska biblioteka nema para da kupuje dnevnu štampu

Građani Pljevalja traže da kao nekada, prije početka rekonstrukcije objekta Doma kulture, u čitaonici Gradske …

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *